stadsverlichting 
Zo vaak vragen mensen hoe ze kunnen bijdragen aan een betere wereld. Het antwoord is simpel: ga regelmatig samen met vrienden en bekenden een uurtje mediteren. Hoe meer mensen op deze manier samen in een helder en coherent bewustzijn zijn, hoe groter het krachtveld zal worden. Het effect van gezamenlijke meditaties is onderzocht:

In 1993 kwamen vierduizend mensen die goed konden mediteren (TM meditatie) bijeen in Washington, D.C.. Hun doel was de criminaliteit in de stad met twintig procent terug te brengen. Gedurende het experiment, dat acht weken duurde, daalde de criminaliteit met maar liefst 23 procent. Ook waren er minder verkeersongevallen, was het minder druk op de spoedeisende hulp van ziekenhuizen en werden minder mensen ziek. Dergelijke experimenten zijn sindsdien 48 keer succesvol herhaald, onder meer in oorlogsgebieden als Israël en Libanon.

 

Hoeveel mensen heb je nodig hebt om dit effect ook in je eigen omgeving te bereiken? Dat is ook onderzocht en blijkt ongeveer 1 procent van een samenleving te zijn. Als deze mensen echter geoefend zijn in meditatie, heb je aan de wortel uit 1 procent van een samenleving al genoeg. Voor een stad als Amsterdam, met zo’n achthonderdduizend inwoners, ga je dus effectief worden met negentig mensen. Een heel kleine groep mensen kan dus een groot effect hebben op de samenleving, indien zij coherent zijn - dat betekent: stil, afgestemd, beschikbaar.


Als je een betere wereld wilt, hoef je de straat niet op. Je bent effectiever als je een krachtig, coherent veld creëert. Geen methode is sneller, goedkoper en effectiever. In heel Nederland stellen mensen hun huiskamers open (meer dan 250 inmiddels) om samen een veld van coherentie te creëren. De meeste huiskamers hebben een eigen agenda en een gezamenlijk moment met alle huiskamers: iedere tweede zondag van de maand tussen 20.00 en 21.00 uur (inloop in stilte vanaf 19.45 uur, toegang gratis).

 

Wil je meedoen of je eigen huiskamer op de kaart zetten?

Meer informatie? Data en tijden?
Kijk op:

www.stadsverlichting.nu

www.citiesoflight.org




'Stadsverlichting zorgt dat je weer mandarijntjes deelt met je buren, een grote maandelijkse schoonmaak in je hoofd, vreemde gezellige mensen over de vloer die ook weer koekjes meebrengen en liefde en coherentie in da Neighbourhood!'
Nina Beem, danseres, theatermaakster en Stadsverlichter in Amsterdam

 



HAPPINEZ OVER STADSVERLICHTING:
Het is alsof je door de groep wordt gedragen 

Ze komen een avond in de maand een uurtje samen, soms zonder een woord met elkaar te wisselen. Toch ervaren mensen die meedoen aan Stadsverlichting een sterke band. ‘Je voelt meteen: ik maak deel uit van een groter geheel.’ 

Als je op de tweede zondag van de maand vlak voor achten licht ziet branden in de huiskamer van Corry van Zandwijk (58) in Eindhoven, ben je welkom. Ook al ken je Corry niet persoonlijk en heb je misschien je komst niet aangekondigd, er wordt op je gewacht. Als je tenminste zin hebt om samen met andere aanwezigen een uur te mediteren, op een moment dat honderden andere mensen, in meer dan tweehonderd huiskamers verspreid over Nederland, precies hetzelfde doen. Het doel hiervan? Persoonlijke bewustwording, met als bonus een betere wereld.
Stadsverlichting, het initiatief van Tijn Touber om vanuit je huiskamer de wereld te veranderen, sprak Corry van Zandwijk onmiddellijk aan. ‘Er is zoveel eenzaamheid,’ weet ze, ook uit haar praktijk voor bewustwording. ‘Mensen zijn steeds meer eilandjes geworden. We botsen in de stad tegen elkaar op, zeggen geen gedag. Ik mis de aandacht voor elkaar.’ Het idee dat je door samen te mediteren een positieve invloed kunt hebben op het energieveld waarin we leven en dus op de wereld, raakte haar. Het is zo simpel - en zo voor iedereen toegankelijk.
Ze stelde haar huiskamer open, zonder te weten wat ze ervan moest verwachten. Tot haar verrassing kwamen er meteen op de eerste avond dat ze dat deed 24 mensen mediteren. Ouderen, jongeren. Van ICT-ers - we zijn immers in de lichtstad - tot creatieven. Sommigen kende ze al, anderen niet, maar ze vormden toch een groep, omdat ze allemaal dezelfde intentie hadden. ‘Dat schept een band. Ik voelde meteen: ik maak deel uit van een groter geheel.’
In stilte ontmoetten ze elkaar op een intense manier: puur, zonder oordelen. Die eerste keer zat Corry haast te stuiteren van opwinding, zo mooi vond ze het. In haar eentje mediteren vindt ze soms moeilijk, maar op die avonden gaat het vanzelf. Het is alsof je door de groep wordt gedragen. Vanuit je hoofd zak je af naar je hart, zeggen ook andere deelnemers aan deze groepsmeditatie, en de liefde die je voelt straalt je ook uit. Dat móet effect hebben, dat kan niet anders. De positieve energie die tijdens het mediteren ontstaat, bij al die mensen in al die huiskamers, beïnvloedt hun leven op een directe manier. En omdat ze die energie mee naar huis nemen en nog dagenlang voelen, heeft die ook impact op hun wijdere omgeving. 
Sommige deelnemers blijven na afloop van de meditatie nog even napraten, anderen willen de stilte in zich laten voortduren en stappen zwijgend op. Maar of ze nu zwijgen of praten: ze hebben allemaal het gevoel dat ze iets bijzonders hebben beleefd. Geen wonder dat ze zich al op de volgende keer verheugen.

  


   
VOLZIN OVER STADSVERLICHTING: 

Stadsverlichting is een olievlek

Een betere wereld bij elkaar mediteren Er komen steeds meer huiskamers in Nederland (en daarbuiten) waar op gezette tijden vreemden samenkomen om te mediteren. ‘Stadsverlichting’, een initiatief van Tijn Touber, is laagdrempelig en gratis. “Het is van niemand, het is echt iets goddelijks.”
Door Lisette Thooft 

Ik zit op een meditatiekussentje in een yogastudio in Monnickendam. We zijn met ons zevenen; één mevrouw zit op een stoel, de rest op kussens, net als ik. “Voel je vrij,” zegt gastvrouw en yogadocente Simone Rietveld, als voorbereiding op de meditatie die een uur gaat duren. “Niets moet. Als je wilt verzitten, doe dat dan gerust.” En dan zijn we stil. Ogen dicht, handen in de schoot of op de knieën. Ook buiten is het heel stil, op deze zondagavond in de herfst. Het stadje Monnickendam lijkt uitgestorven. Na een kwartier klingelt het carillon van de nabijgelegen kerk. En op het halve uur weer. Wel prettig dat je weet hoe laat het is. Mijn knieën houden het niet; ik neem een andere houding aan. Wat een heerlijke stilte. Ik voel van alles door me heen gaan – rust, warmte. Het is fijn om hier te zijn. Ik merk alweer dat mediteren in een groep gemakkelijker is en dat je een diepere stilte ervaart dan als je in je eentje zit, thuis.Na afloop schenkt Simone thee. We babbelen wat na en dan gaan we weer naar huis. Tot over een maand. Elke tweede zondag van de maand, tussen acht en negen uur ’s avonds, komen in meer dan tweehonderddertig huiskamers in Nederland dergelijke groepjes bij elkaar. Ze komen binnen in stilte, mediteren een uur en gaan dan weer weg, of blijven gezellig napraten. Ik heb Simone’s adres gevonden op de website van Stadsverlichting als dichtstbijzijnde huiskamer in mijn buurt, en me naar behoren van te voren aangemeld. Stadsverlichting is een initiatief van Tijn Touber. “Onderzoek heeft aangetoond dat mensen die samen stil zijn een coherent veld creëren dat een meetbaar positief effect heeft op de samenleving als geheel,” meldt de site www.stadverlichting.nu. “Als je een betere wereld wilt, is er geen methode die sneller en doeltreffender werkt.” Een betere wereld creëren was niet direct de reden dat ik een kijkje ging nemen. Ik dacht eerder: leuk, mensen in de buurt zoals ik, die met dit soort spiritualiteit bezig zijn.  

Kippenvel

“In het begin was die betere wereld wel het idee,” zegt Touber, als ik hem spreek in zijn eigen ruime huiskamer in Amsterdam Zuid. “Maar dat soort claims, dat je een effect hebt op je omgeving door samen te mediteren, zijn moeilijk te bewijzen. Wij weten dat het werkt, maar we zijn opgehouden met argumenteren, we gaan het nu gewoon lekker doen. Het gaat nu meer om saamhorigheid, om thuiskomen in jezelf, bij elkaar en in de wereld.”Sinds vorige zomer loopt Stadsverlichting en steeds meer mensen geven hun huiskamer op als ontmoetingsplaats. Bij het schrijven van dit artikel was de stand 235 in Nederland en ook al een paar over de grens. Dat opgeven gaat ook via de website en het kost niets. Er wordt ook geen entree geheven. “Iedereen doet mee om iets te geven,” staat er op de site: “een uur van hun tijd om stilte, liefde, kracht en coherentie te genereren, zodat de stad in flow komt.” “Als je geeft,” zegt Touber, “geven mensen ook terug. We hadden hier bijvoorbeeld eens te weinig kopjes voor alle gasten. De week erop bleek iemand kopjes in onze keukenkast te hebben gezet. Mensen komen met van alles aandragen. Dit is de nieuwe wereld waarnaar we streven.”“We stelden al langer onze huiskamer open voor meditatielessen,” vertelt Tijn. “Je krijgt dan wel eens de reactie: hoe kun je dat doen, onbekende mensen in je huiskamer laten! Maar de kracht van gastvrijheid en vertrouwen creëert een nieuwe cultuur die hier nog vreemd is. In Azië bijvoorbeeld is dat heel normaal, gastvrij zijn tegenover vreemden.”

Ruimte

Zo praten andere Stadsverlichting-adepten ook. Hayo en Annemarie Stam hebben in Haarlem hun huiskamer opengesteld; er komen per keer tussen de zes en de dertien mensen. “Ja, je krijgt allemaal vreemde mensen in huis,” zegt Hayo Stam. “Daardoor leer je ook weer mensen kennen. Ik denk dat je eraan went en dat het heel goed kan. Wij zijn die gastvrijheid een beetje afgeleerd.”Sinds hij mediteert, zegt hij, ervaart hij zijn relaties met familie en vrienden als harmonieuzer. “Ik geloof heilig in dat verhaal dat het ook op de omgeving werkt. Wat ik denk te weten, is dat we via het goddelijke veld met elkaar verbonden zijn in een eenheidsbewustzijn. Allemaal vanuit ons eigen perspectief. Dus als je jezelf verandert, je eigen denkbeelden, dan verandert er in het eenheidsbewustzijn ook iets. Als een groep mensen heel sterk in hun centrum zit, als die groep anders gaat kijken naar de wereld en anderen niet veroordeelt als ze die inzichten nog niet hebben, dan werkt dat door.”Hij begint te praten over fractaal geometrie en hologrammen: in een klein stukje van het geheel is het geheel zichtbaar. “Net zoals in een bloemkool: een klein roosje ziet er hetzelfde uit als de hele bloemkool.”Stam was mechanical design engineer maar hij is met zijn werk gestopt, net als zijn vrouw – geïnspireerd door Touber. Hij en Annemarie waren deelnemers in een stilteweek die Touber in Tjechië had georganiseerd en na afloop namen ze nog een weekje vakantie in Oostenrijk. Daar zagen ze een groot huis op een mooie stille plek te koop staan. Inmiddels hebben ze het gekocht en hun eigen huis verkocht. “De overdracht is in december en dan gaan we verbouwen, om dat soort retraites te organiseren. Er kunnen tien of twaalf mensen logeren. Het wordt een stilte-bed & breakfast. We noemen het shared silence. Ook stilte kun je delen, net als alles trouwens. Daarheen beweegt de tijdgeest zich: het bewustzijn dat we niet zomaar recht hebben op alles en nog wat, dat we alles te leen hebben van moeder natuur en dat we kunnen delen.”Hij was al een paar jaar bezig met de vraag wat hij eigenlijk wilde, zegt Stam. “Maar ik dacht steeds dat het iets met techniek te maken zou hebben. Die stilteweek gaf zoveel ruimte in mijn hoofd dat ik ook aan iets totaal anders kon denken. Ik toets nu alles aan mijn gevoel. Kippenvelmomenten noem ik dat. Als je die hebt, dan weet je dat het over wezenlijke dingen gaat.” 

Opgetild

“Het breidt zich echt uit als een olievlek,” zegt Geesje Falke, die samen met Simone Rietveld een weekend deed bij Touber en daar zo enthousiast werd dat ze Stadsverlichting naar Monnickendam haalden. “Het grappige is dat het zo laagdrempelig is, je hoeft niets te kunnen, er zijn geen regels. Het is een eigentijdse vertaling van iets wat in spirituele kringen al bekend is: samenkomen in stilte werkt heel sterk. Er zijn momenten dat ik een soort lichtende kracht omhoog voel, alsof er een punt bovenin de ruimte is die aandacht vraagt. Je wordt opgetild. Niet aan een stuk door, maar soms voel je die energie.”Ook zij gelooft in het positieve effect op de omgeving. “Eens toen we nog maar net begonnen waren, hoorden we buiten een paar jongetjes die duidelijk kattekwaad aan het uithalen waren, herrie en gerommel. Wij konden er niets aan doen, want we zaten stil te zijn. Maar na vijf minuten hoorden we dat de jongens tegen elkaar zeiden: ‘Er is niks aan hier, we gaan.’ We hadden allemaal het gevoel dat dit gebeurde doordat we niet ingrepen maar mediteerden.” 

Mandarijntjes

Stadsverlichting begon in de zomer van 2010. “Na die stilteweek in Tjechië waren we heel helder en open,” vertelt Touber. “Op de terugweg vroegen we ons af: wat willen we gaan doen? We hadden informatie over dat onderzoek van de Transcendente Meditatie beweging waaruit blijkt dat mediteren werkt, dat het een positief effect heeft op de omgeving. Maar zij proberen dat te vernauwen tot TM en daarom is er verder ook weinig mee gebeurd. Wij dachten: laten we eens kijken of we dat kunnen vertalen naar het hier en nu.” Zo begonnen de maandelijkse open meditatiebijeenkomsten bij Tijn thuis in Amsterdam Zuid. Touber, auteur van bestsellers als Spoedcursus Verlichting en Verlicht leven, schreef er een boek over: Stadsverlichting – Verander de wereld vanuit je huiskamer. Nina Beem was een van de eersten die regelmatig kwamen mediteren in Amsterdam Zuid. “Ik merkte dat Tijn mijn spirituele vader werd,” zegt ze lachend, “en ik dacht: ik wil het zelf ook doen! Dus ik opende ook mijn huiskamer. Anderen volgden en al snel hadden we er dertig. Het is dus eigenlijk door zichzelf ontstaan, al is het door Tijn heen bewogen. Het is van niemand, het is echt iets goddelijks. In dat uur stilte ontstaat heiligheid. Het is elke maand een soort innerlijke schoonmaak: wat is echt belangrijk voor mij? En daarna deel je mandarijntjes en schenk je kopjes thee in voor elkaar. Het geeft je de intimiteit met anderen terug die je verliest op Facebook en de andere social media.”Dat mensen stil binnenkomen, zegt ze, is ongemakkelijk – maar daarom juist zo goed. “Ik ben een pleaser, ik wil graag de leuke gastvrouw zijn, dus in stilte mensen verwelkomen haalt me uit mijn comfortzone. En uit het geren van alledag.”Na afloop, vertelt ze, blijven mensen in haar huiskamer vaak hangen. “Iemand zingt een lied of speelt gitaar. Een keer was er een deelnemer die vertelde dat hij zich verbonden voelde met het veld van liefde van alle andere mediterende woonkamers. Een collega van me werd een beetje boos. ‘Ik voel helemaal niks,’ zei ze, ‘waar hebben jullie het over.’ Maar een paar dagen later sprak ik haar en toen zei ze dat ze veel meer rust in haar hoofd had sinds die avond. Het had toch lekker doorgewerkt.” 

Frisse blik

“Dat boek van Tijn Touber vond ik helemaal leuk,” zegt Simone Rietveld. “Ik heb er nog vijf in de kast, ik geef het weg.” Na een stilteweekend bij de Toubers voelde zij zich een paar dagen een stuk lichter, zegt ze. “Blij, positief. Maar ‘verlichting’ is natuurlijk wel een groot woord. Je moet reëel blijven. Op den duur is het de bedoeling dat je een gelijkmatig gevoel van vrede in je hebt, dat je niet meer op de kast te jagen bent. Dat vind ik nog moeilijk hoor. Ik heb vier jonge kinderen thuis, mijn leven is zorgen – de problemen doen zich voor om aan te werken.”
Ze is rooms-katholiek opgevoed, vertelt ze, “maar alleen omdat het zo uitkwam. Mijn ouders hadden er niet zoveel meer mee. Mijn moeder kan nu nog fel reageren; ze ziet vooral de ellende van het machtsmisbruik van de kerk.” Religie speelde dus geen rol van betekenis in haar achtergrond. Stadsverlichting is heel anders dan een kerkgenootschap, vindt ze: “Hier kom je samen uit vrije keuze, en niet omdat het hoort. Jezus was volgens mij ook een yogi en hij heeft met zijn discipelen samen willen zijn op die manier. Wij stemmen af op hetzelfde, we voelen ons allemaal één.”
Als yogadocente is ze zelf ook in de leer bij een yogaleraar, met andere docenten, en samen bestuderen ze de laatste tijd de Bijbel. “Eigenlijk is spiritualiteit altijd iets individueels en dat vind je in de Bijbel ook terug: het gaat om wat zich in jou afspeelt. Ik vind het inspirerend om te ontdekken dat die Bijbel zoveel moois in zich heeft. Maar zonder begeleiding lijkt het mij lastig om te begrijpen wat er bedoeld is. De tien geboden bijvoorbeeld. God, zeg maar het onbenoembare, heeft die niet gegeven om ons te vertellen wat we moeten doen, maar ons aan-geboden, als leidraad wanneer je de weg kwijtraakt.”Zo’n frisse, onbekommerde blik op religie hebben meer Stadsverlichters. Geesje Falke: “Als ik ’s ochtends thuis mediteer komen mijn kinderen vaak naast me zitten. Ze gaan naar het christelijke buurtschooltje hier en ze zeggen: ‘Mama zit te bidden.’ Sinds ik met spiritualiteit bezig ben, voel ik me meer verbonden met het geloof. Ik voel de intentie erachter weer beter, waar het echt om gaat. Of je nou zondagochtend naar de kerk gaat of zondagavond met elkaar mediteert, wat is nou het verschil.”Het doet denken aan hoe het in de eerste jaren van het christendom moet zijn geweest: bevlogen leken die samenkomen in huiskamers en een opwindende nieuwe vorm van spiritualiteit praktizeren. Waarbij iedereen welkom is en niemand wordt buitengesloten.“Ik krijg vaak de vraag of ik niet een stappenplan kan geven,” zegt Touber. “Een zelfhulpboek Verlichting. Maar we weten het allemaal al. Stadsverlichting wil mensen terugbrengen naar die kern in zichzelf, die vlam van verlichting waaruit vanzelf de juiste antwoorden komen. In de stilte komen de antwoorden.” 

Zie ook www.stadsverlichting.nuTijn Touber: Stadsverlichting. Verander de wereld vanuit je huiskamer, Bruna, 132 blz., € 16,95.